برادر بهمن امویی: سلامت جسمی و روانی برادرم به شدت در خطر است

مژگان مدرس علوم

جرس: پس از انتقال بهمن احمدی امویی، روزنامه نگار به بند انفرادی زندان رجایی شهر تاکنون هیچگونه اطلاعی از وضعیت او در دست نیست. این در حالی است که خانواده او علی رغم پیگیری های فراوان نزدیک به چهل روز است که نتوانسته اند با او ملاقات کنند. با وجودی که این اقدام غیرقانونی توسط دادسرای امنیتی زندان اوین صادر شده است اما تاکنون هیچ توضیحی مبنی بر علت این انتقال و نگهداری او در سلول انفرادی به خانواده داده نشده است. این نگرانی ها زمانی افزایش می یابد که گفته می شود کسانیکه به بند انفرادی زندان رجایی شهر یعنی یکی از وحشتناکترین سلولهای این زندان منتقل شده اند، مدتی بعد با شرایط روحی و جسمی بسیار اسف باری از آنجا بیرون آمده اند. 

بهرام احمدی امویی برادر بهمن با اشاره به اینکه برادرش همچنان در انفرادی و ممنوع ملاقات است، به "جرس" می گوید: "متاسفانه در تماسی که دیروز با خانواده داشتم هیچ خبری از او ندارند و بهمن همچنان ممنوع الملاقات است. هفته گذشته زمانیکه خانواده برای ملاقات رفته اند به آنها گفتند که اسم برادرم در فهرست ملاقات شوندگان نیست و این تصمیم غیرقانونی توسط دادسرای امنیت زندان اوین گرفته شده است. الان نزدیک چهل روز است که اصلا بهمن را ندیده اند و در بی خبری مطلق به سر می برند و این بسیار نگران کننده است. این بی خبری اعضای خانواده را هم از نظر روحی تحت فشار قرار داده است و نمی دانند دیگر به کجا باید مراجعه کنند. دوستانی که از شرایط انفرادی رجایی شهر خبر دارند هشدار می دهند که این سلولهای از نظر بهداشتی وضعیتی بسیار اسف بار دارد و محل نگهداری مجرمین و محکومین به اعدام است. سلول انفرادی (بند یک) زندان رجایی شهر یکی از وحشتناک ترین انفرادی های رجایی شهر است. علت انتقال زندانیان به این محل دهشتناک هم این است که زندانی از نظر روحی و جسمی بیرون بیاید تا دیگر نتواند سر پا بایستد و سلامت جسمی و روانی بهمن بشدت در خطر است."
صبح روز بیست و دوم خرداد ماه سال جاری پس از اعتصاب ملاقات جمع زیادی از زندانیان سیاسی بند 350 در اعتراض به نقض حقوق اولیه و قانونی اشان از سوی مسئولین قضایی، در حرکتی غیرمنتظره گارد ویژه زندان به محوطه هواخوری حمله کرده و بهمن احمدی امویی را در حالی که زیر پیراهنی و زیرشلواری به پا داشته به زندان رجایی‌شهر کرج منتقل کردند و حتی به او اجازه جمع آوری وسائل شخصی اش را ندادند.
برادر این روزنامه نگار منتقد دربند خاطرنشان می کند: "اساسا انتقال او به زندان رجایی شهر غیرقانونی است اما علی رغم این اقدام غیرقانونی او را همچنین به سلول انفرادی زندان رجایی شهر منتقل کرده اند. سلول انفرادی که یک و نیم متر در هشتاد سانت و در بند محکومان به اعدام است و فضای بسیار غیربهداشتی و پرتنشی دارد و مدام دعوا و حتی ضرب و شتم های شدید بین زندانیان اتفاق می افتد که از نظر روانی خیلی می تواند به بهمن آسیب وارد کند...هیچ پاسخی هم نسبت به این وضعیت داده نمی شود. برادر من تنها به جرم فعالیت روزنامه نگاری آن هم در حوزه اقتصادی و اجتماعی به حبس محکوم شده است اما در زندان هم او همچنان تحت انواع فشارهاست.

متاسفانه حکومت ایران به علت اینکه یک حکومت قانونمند نیست به همین جهت نه تنها بهمن بلکه دیگر زندانیان منتقد سیاسی را به این شیوه می خواهد ساکت کنند تا کسی نباشد عملکرد غیرقانونی آنها را زیر سوال ببرد. اما با شناختی که از بهمن دارم این فشارها شاید تاثیرات منفی از نظر روحی و جسمی بر روی او بگذارد اما باعث نخواهد شد که از مواضع خود دست بردارد و تسلیم این ناعدالتی ها شود. این اقدامات غیرقانونی تنها باعث می گردد مشروعیت حاکمان بیشتر زیر سوال برود. اگر اتفاقی برای بهمن از نظر روحی و روانی رخ دهد ما حاکمان جمهوری اسلامی را مسئول می دانیم."
مهناز پراکند، وکیل دادگستری نیز با اشاره به غیرقانونی بودن اینگونه اقدامات عنوان می کند: "طبق قانون زندانی باید در همان شهری که دادگاه برایش برگزار شده، زندان خود را بگذراند یا در شهری که محل زندگی زندانی است یا در شهری که محل وقوع جرم بوده است. اما اینکه زندانی را از یک زندان به زندان دیگر بدون دلایل قانونی منتقل کنند "خلاف" قانون است. البته گفته اند که مسئولین بر اساس مصلحت عمومی می توانند زندانی را به زندان دیگری منتقل کنند اما باید توجه داشت که به همین شکل نمی توانند یک زندانی را از زندانی به زندان دیگر منتقل کنند، بلکه برای این مصلحت عمومی حتما باید استدلالی وجود داشته باشد و به گونه ای که مصلحت را توجیه کند و همه قانع شوند. متاسفانه با این اقدام و عدم استدلال هم به زندانی و هم به خانواده صدمه می زنند و سبب فشارهای مضاعف بر او و خانواده اش می شوند."
وی با بیان اینکه سلول انفرادی خلاف قانون است، تصریح می کند: "ما قبلا بند انفرادی داشتیم که جزء تنبیه های زندانی در آیین نامه سازمان زندانها بود اما بعد در دیوان عدالت اداری مورد رسیدگی قرار گرفت و جزو مواردی محسوب شد که "خلاف" قانون و خلاف اصل 39 قانون اساسی و از موارد شدت عمل تلقی شد، بخاطر همین این را حذف کردند و گفتند سلول انفرادی خلاف اصل 39 قانون اساسی و از موارد شدت عمل است. اما متاسفانه مدتی بعد یک ماده ای با عنوان تنبیه های انظباطی در آیین نامه آوردند. (نگهداری زندانی در واحدهای تک نفره و به مدت بیست روز) اما این ماده شامل زندانی می شود که در زندان مرتکب خلاف شده باشد و این تخلف در شورای انظباطی زندان مورد رسیدگی قرار گرفته و این شورای حکم به نگهداری زندانی در سلول انفرادی صادر کرده باشد. موضوع دیگر اینکه در قانون به صراحت به طبقه بندی زندانیان تاکید شده است. یعنی طبقه بندی زندانیان باید بر اساس نوع جرم و شخصیت متهم و وضعیت تحصیلی متهم و سن و شرایط دیگر صورت گیرد. بنابر این وقتی در قانون به نوع جرم تاکید شده پس نوع جرم سیاسی و غیر سیاسی مشخص است و نباید زندانیان سیاسی را با دیگر زندانیان غیر سیاسی نگهداری کنند."
بهمن احمدی امویی روزنامه‌نگار منتقد اقتصادی و اجتماعی، که به همراه همسرش ژيلا بنی‌يعقوب، روزنامه نگار از سوی مأموران امنيتی بازداشت شد از خرداد ماه سال 88 در زندان بسر می برد. وی در دادگاه بدوی به هفت سال و چهار ماه حبس تعزيری محکوم گرديد حکمی که در دادگاه تجديدنظر به پنج سال و چهار ماه حبس تعزیری کاهش يافت.
بهرام امویی یادآور می شود: "طبق خود قوانین جمهوری اسلامی زندانی که بیش از نیمی از حکم خود را بگذراند، از نظر قانونی مشمول آزادی مشروط می گردد. اما متاسفانه نه تنها این حقوق در قبال برادرم رعایت نمی شود بلکه فشارهای مضاعفی بر او وارد می کنند. واقعا نمی دانم علت این همه ترس از یک روزنامه نگار چیست؟! آیا نوشته ها و نگاههای انتقادی روزنامه نگاران تا این حد آنها را نگران می کند که حاضر نیستند به قوانین خود پایبند باشند؟!"

او با تاکید بر فشارهای مضاعف بر برادر و اعضای خانواده می افزاید: " بیشتر از یکسال بهمن هیچ گونه ملاقات حضوری نداشته و همه ملاقات هایش کابینی و از پشت شیشه های دو جداره بوده است. بیش از دوسال است که به مرخصی نیامده و حتی دندان هایش مشکل داشت و دارد و بارها از دادستانی تهران درخواست کردیم که لااقل برای درمان دندان هایش به دندانپزشکی اعزام شود اما حتی با همین درخواستش هم مخالفت شد و هیچوقت اجازه ندادند در این مدت یک آزمایش ساده پزشکی و یا یک درمان ساده بر روی دندان هایش انجام شود. این فشارها تنها بر روی برادرم نبوده است و در این مدتی که او زندان بود اعضای خانواده از جمله همسر بهمن خیلی ناراحتی کشیدند. مادرم 84 سال سن دارد و از کار افتاده است و در شهرستان زندگی می کند و حتی نمی تواند برای ملاقات با بهمن به تهران بیاید و بنابراین بیشتر از دوسال است که مادرش را ندیده است. او خیلی دوست دارد صدای بهمن را بشنود اما بهمن حتی از حق تلفن هم محروم است. الان هم که این بی خبری و وضعیت نگران کننده بهمن بشدت آنها را ناراحت و نگران کرده است."
در پی انتقال غیر منتظره بهمن احمدی امویی از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر و بند انفرادی جمع کثیری از روزنامه‌نگاران ایرانی داخل و خارج از کشور در نامه‌ای خطاب به مسوولان قضایی نوشته اند: "همکار مطبوعاتی ما، جناب آقای بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگار و کارشناس اقتصادی، که در حال طی دوران محکومیت خود در بند 350 اوین بود، به شکل غیرمترقبه‌ای از زندان اوین به زندان رجایی شهر تبعید شد. با کمال تأسف، از سه روز پیش، خبر انتقال ایشان به سلول‌های انفرادی پرخطر و بس آلوده در این زندان، بر نگرانی ما نسبت به وضع ایشان افزوده است. امضاکنندگان این نامه، خواهان رعایت قانون و آیین‌نامه‌ سازمان زندان‌ها در مورد یک زندانی مطبوعاتی‌اند که به‌دلیل مقالات اقتصادی‌ و نقدهایش، محکوم شده و در حبس است. امیدواریم قدر قلم و شأن تمامی اصحاب قلم، چنان که باید، دانسته شود."
گفتنی است، ژيلا بنی‌يعقوب همسر بهمن احمدی امويی نيز در خرداد 89 از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به يک‌ سال حبس تعزيری و سی سال محروميت از شغل روزنامه‌نگاری محکوم شد.